Om eg skulle greie å skriva ei A4-side om dei 27 knivane som heng over døra mellom mellomstoga og grønnstoga utan å nemne biletet av mamma og pappa på veggen opp mot loftsgangen; biletet der pappa ser ut som om han kjem frå gjødselkøyring med Prins i Fjotland, som prøver å få kona si til å droppe evangeliseringa på søndagsskulen denne smeigeglade forsommardagen då dikt av Wildenvey er viktigare enn å kjøle ned mjølkespanna i kjelda på framdørssida; eller den vesle kniven til 65 kroner som var det einaste eg fekk av onkel og tante på F. (dei som døydde barnlause), samstundes som storesyster fekk eit hus og ein strandeigedom til 15 millionar, kniven som har same farge som grønnstoga, der eg i dagboka for 18. februar 1957 skriv at pappa har eit møte vedrørande ein meieribestyrar som er mistenkt for underslag, denne kvelden då diskusjonen blir så heftig at eg (13) er redd fir at huset skal kollapse, for det er jo berre bygd av tre; eller kniven eg fekk i konfirmasjonsgåve fyrste søndag i oktober, 1959, kniven med initialer OB, som ikkje er eit brennevinsmerke, men ein kjent knivsmed i Iveland, denne søndagen då eg sto på kyrkjegolvet ved sida av E., den peneste jenta i Vennesla, som eg fekk helsing frå to dagar seinare, ho med dei vakraste kinnbeina som er skapt, dei seier far hennar blei kvalt av eit fiskebein; eller kniven eg fann ved maurtua i sauebeitet vest for huset, maurtua som villsauane har øydelagt, tua som ligg på det flate fjellet med etasje- og furumose så det liknar eit andlet av Portugal; eller kniven med vind i seg, vinden som ikkje veit noko som helst om det å vere vind, men nett no bles som om det er det einaste han kan; eller huset, det 230 år gamle huset som om nettene fortel om Napoleonskrigar og sagbruksprivilegiar, om barnevandringar frå Hægebostad til Birkenes, huset som aldri søv, huset som er den einaste som veit kvifor dei 27 knivane ikkje er skarpare enn dette diktet; eg må sjå til å få slipt tankane mine
