Kan hende greier eg å skriva ei A4 side om dei 27 knivane på veggen mellom Grønn- og Mellomstoga utan å nemne biletet av mamma og pappa på veggen opp trappa til loftsgangen, biletet der pappa ser ut som han kjem frå skogsarbeid i Karelen, som prøver å få kona si til å droppe evangeliseringa på søndagsskolen denne forsommarsøndagen då dikt av Wildenvey er viktigare enn å avkjøle mjølkespannane i kjelda på framdørssida; eller kniven med same farge som Grønnstoga, romet eg i dagboka for 18. februar 1957 skriv at pappa har eit møte vedrørande ein meieribestyrar ved Vennesla Meieri som er mistenkt for underslag, denne kvelden då diskusjonen blir så ivrig at eg (13) er redd for at huset skal kollapse, for det er jo berre bygd av tre; eller kniven eg fekk i konfirmasjonsgåve første søndag i oktober 1959, kniven med initialer OB, som ikkje er eit brennevinsmerke, men ein kjent knivsmed i Iveland, denne søndagen då eg sto på kyrkjegolvet ved sida av E., den penaste jenta i Vennesla, ho eg fekk helsing frå to dagar seinare, ho som hadde dei vakraste kinnbein eg har sett; far hennar blei seinare kvalt av eit fiskebein; eller kniven eg fann ved maurtua i sauebeitet vest for huset, tua som ligg på det flate fjellet med furu- og etasjemose, så det liknar eit andlet av Portugal; eller kniven med vind i seg, vinden nett no som ikkje veit noko som helst om det å vere vind, men bles som om det er det einaste han kan; eller huset der dei 27 knivane bur, det 230 år gamle huset som om nettene drøymer om Napoleonskrigar og sagbruksprivilegiar, om barnevandring frå Hægebostad til Birkenes og kvifor pappa ikkje gifta seg med ho han var saman med før han traff mamma; huset som aldri søv, huset som er den einaste som veit kvifor dei 27 knivane ikkje er skarpare enn dette diktet; eg må sjå til å få slipt tankane mine.
